Działanie lunety
Lunety służą do obserwacji przedmiotów dalekich, umożliwiając zwiększenie kąta widzenia przedmiotu w porównywaniu z kątem, pod jakim obserwator widzi ten sam przedmiot okiem nieuzbrojonym. Znane są dwa zasadnicze typy lunet: ziemskie i astronomiczne. Pierwszy typ lunety, zwany tez lunetą Galileusza, daje obraz prosty, zaś drugi, zwany lunetą Keplera - obraz odwrócony. W lunecie Galileusza obiektyw jest soczewką zbierającą lub skupiającym układem soczewek, zaś okular - rozpraszającą. Z wielu względów luneta jest nieprzydatna do celów geodezyjnych, głównie dlatego, że nie wytwarza obrazu rzeczywistego, w płaszczyźnie którego można by umieścić płytkę ogniskową. W astronomicznej lunecie Keplera obiektyw i okular są soczewkami lub układami skupiającymi, zaś ich działanie jest podobne do działania mikroskopu. Różnica polega przede wszystkim na umiejscowieniu i wielkości przedmiotu obserwacji, który od środka obiektywu znajduje się w odległości przekraczającej długość podwójnej ogniskowej. Obiektyw lunety ma długą ogniskową i wytwarza w jej wnętrzu rzeczywisty, pomniejszony i odwrócony obraz obserwowanego przedmiotu.